“Floyd”/ Robert en Inge
 

Een dag uit het leven van Floyd.
Floyd onze lieve labradoodle komt bij Curtis Rist vandaan.
Toen Floyd een half jaar oud was hebben wij hem mogen begroeten op vliegveld Schiphol.
De eerste blik was natuurlijk liefde op het eerste gezicht en sindsdien is Floyd een echt lid van de familie geworden. Samen met mijn man en onze 3 dochters genieten we elke dag van onze vrolijke Floyd.
We hebben natuurlijk gemerkt dat Floyd al een hele goede opvoeding heeft genoten bij Curtis.
Floyd is een hond die het liefst bij mij is.
Ik neem hem dan ook zo veel mogelijk overal mee naar toe. Overal waar ik ga daar gaat hij ook. Ben ik er niet dan zijn de kids er wel. Hij blaft niet en springt niet als er vreemde mensen bij ons in huis aankomen, hij neemt meestal nog net even de moeite om zijn kop op te tillen om te kijken wie het is maar verder vind hij ze niet interessant.
Tegen ons op springen doet hij alleen als hij het echt nodig vindt. Dus uit pure enthousiasme.
Maar hij weet dat we dat niet altijd leuk vinden.
Hij kent natuurlijk al de nodige extra dingen zoals;
Een poot geven, pak de riem, de bal of de kluif. Zitten en liggen doet hij graag.
En als we vragen om een kus dan krijgen we een dikke lik over ons gezicht.
Ook naar kinderen toe weet hij precies hoe hij zich moet gedragen.
Wij wonen op een pleintje met ong 30 kids.
4  kinderen waren bang voor hem maar zijn nu zijn grootste vrienden.
Floyd heeft een hoog knuffelgehalte en laat zich dan ook graag knuffelen.

Hij heeft natuurlijk al een bij naam en dat is beertje.
Mensen die Floyd voor het eerst zien zeggen vaak; “ kijk daar loopt een beertje”.
Ook horen we wel eens: “Kijk daar loopt een tapijt”.
Wandelen met Floyd is een echte bezienswaardigheid. Labradoodles zie je bij ons niet of nauwelijks.
Ik heb dan ook al aan meerdere mensen moeten uitleggen wat voor een soort hond het is en hoe het met zijn vacht is.
Ook hebben al veel mensen met een allergie Floyd geaaid en wat blijkt natuurlijk geen allergische reactie.
Het is zo leuk om te zien hoe mensen dan reageren. Mee in de auto is geloof ik ook zo’n favoriete bezigheid. Zo gauw de autoklep opengaat zit Floyd er al in. Zelfs als de auto vol boodschappen is vindt hij wel een plekje.
Wat hij het allerliefst doet is kijken naar koeien in de wei.
Hij gaat daar uitgebreid voor zitten en kan daar een hele tijd stil naar zitten kijken.
Er gaat gewoon heel veel rust van Floyd uit.

Ik heb het gevoel dat Floyd al menig hondenliefhebber enthousiast heeft gemaakt.

 Wat doen we zoal met Floyd op een dag.
’s Morgens tegen 07.15 uur ga ik naar beneden om te kijken of Floyd al wakker is. Meestal ligt hij nog lekker te slapen maar als hij mij eenmaal in de gaten heeft dan is het dikke pret.
Dan komt hij mij een dikke knuffel geven en rekt eerst zijn achterpoten eens lekker uit en daarna zijn voorpoten. Dan kijkt hij mij met een lieve schuine blik aan en dan weet ik al genoeg.
Ik zeg dan: “pak de riem, dan kunnen we gaan.”.
We gaan dan samen op pad.
Voor we in het bos zijn moeten we een straat oversteken. Elke keer als wij  daar aankomen gaat Floyd al uit zich zelf zitten en wacht tot ik zeg dat hij over mag.
Aangekomen in het bos doet hij al snel zijn behoefte.
’s Morgens is onze wandeling niet zo heel lang.
Als we uit het bos terug komen mag hij los lopen en spelen we nog even opeen speelveldje. Met het weg gooien van de riem of een bal vind hij geweldig. Ook konijnen en vogels kijken vind hij een leuke bezigheid. Soms wil hij graag achter een konijntje aan maar hij weet dat het niet mag van mij dus kijkt hij mij aan en gaat dan toch maar voor de bal. Met de riem in zijn bek rent hij uiteindelijk naar huis.
Thuis gekomen krijgt hij zijn eten; Carnibest, rauw vlees met groente erdoor en dat smaakt hem goed.
Tegen 08.30 vertrek ik naar mijn werk en gaan de kids naar school.
Tot 12.00 uur is hij dan alleen. In het begin lag hij in de bench. Maar deze is alweer te klein.
Omdat hij zo rustig is en niets kapot bijt mag hij sinds kort  in de keuken slapen. En ik moet eerlijk zeggen hier voelt hij zich volgens mij gelukkiger. Hij heeft meer ruimte om zich eens heerlijk om te draaien of zijn lijf te strekken.
Om 12.00 uur wordt hij meteen uitgelaten en gaat hij lekker dollen met de kids.
Elke dag heeft hij wel zijn “gekke 5 minuten”. Rennen en draaien en springen tot hij er moe bij neer valt.
Blazen in zijn snuit vind hij prachtig en geeft dan een speelse blaf. Eindelijk horen we ook eens hoe zijn blaf is.  Tegen 13.00 uur krijgt hij zijn tweede portie Carnibest.
De kids gaan tegen 13.30 weer naar school en ik ben dan altijd thuis.
Meestal gaat hij wat slapen en kan ik mijn werkzaamheden doen.
Als ik werk aan de computer heb dan ligt hij natuurlijk naast mijn stoel.
Tegen 15.30 komen de kids uit school soms loop ik ze tegemoet en kan Floyd nog even spelen met de buurtkinderen. Of mee voetballen op het veldje met de kids.
Als ik tijd heb willen we nog wel eens een grote wandeling door het bos maken.
Als één van de kinderen meegaat dan doen we regelmatig verstoppertje. Één van ons verstopt zich achter een boom en Floyd gaat zoeken. Succes verzekerd.
Moe maar voldaan komen we weer terug.
Tegen 18.00 uur krijgt hij zijn laatste portie Carnibest.
’s Avonds moet ik regelmatig werken maar dan is er altijd wel één van de kinderen die hem nog een keer uitlaat. Als ik terug ben dan hebben we elke keer de meeste lol om Floyd. Want hij weet altijd precies wanneer we naar bed gaan.
Hij gaat dan al heel zacht op zijn ligzak liggen kop die in de zak en doet net als of hij er niet is, want hij moet nog uit en dat wil hij niet.
Als hij eenmaal buiten is dan gaat hij of uit zichzelf mee omdat hij wat moet doen of hij gaat zitten tegen de buiten muur van ons huis en kijkt me aan met een blik van; “jij mag gaan lopen als je wilt, maar ik wil niet mee”. Ik kan dan ook omdraaien en weer naar binnen gaan.
Floyd geeft meestal duidelijk aan wat hij wil of wat hij zeker NIET wil.
Heerlijk wat en hond.
Toen hij nog in de bench sliep moesten wij hem elke avond van de zitzak naar de bench duwen. Hij deed alsof hij sliep. Net voor de bench moest ik hem recht opzetten en dan pas ging hij er uit zich zelf in.
Daarom denk ik dat hij nu gelukkiger is zonder bench.

Zo een heel verhaal over een hele lieve hond die ons heel veel plezier geeft elke dag weer. En ons leven nog wat extra dimensie geeft.
Hij is zo gemakkelijk.
Elke dinsdagochtend mag hij mee naar mijn sportcentrum.
Daar wordt hij heerlijk geknuffeld door de klanten.
Ik heb daar een aerobiczaaltje en daar gaan we ons altijd even helemaal uitleven met de bal of rennen door een stoffen tunnel of springen over stokken.
Laatst is hij nog spontaan in de kring gaan zitten bij de peutergym. Hij wou waarschijnlijk meedoen. Prachtig wat een hond.
Ik borstel hem regelmatig en dit vindt hij niet erg .Hij laat het rustig over zich heen komen.
Je leest het ik kan nu al wel een boekje over Floyd schrijven.

Iets negatiefs over Floyd. Laat me denken. Soms moet hij iets doen waar hij letterlijk eerst 10 tellen over na moet denken en het dan pas uitvoert.
Ook ligt hij graag op een stoel naar buiten te kijken als ik er niet ben.
Eigenlijk was dat niet de bedoeling dat hij op een stoel mag. Natuurlijk onze fout want het ziet er zo schattig uit zo’n hond in de stoel.
Mijn man was niet zo’n liefhebber van honden. Maar Floyd heeft hem letterlijk nu al zijn hart gestolen.
Het is voornamelijk zijn schuine blik die hij trekt als we hem iets vragen. En zijn romp en vacht hebben een hoog knuffelgehalte.
Hij is rustig en zeer lief en past zich aan het gezin aan.  Dus gewoon de ideale gezinshond die graag bij alles betrokken wil worden.